خدا را در چه می بینیم؟

در درختان سر به فلک کشیده پاییز!

یا به جویباری که می گذرد از کوچه روستا !

یا به چوپانی که به امید روزی وعشق از خانه به در می آید !

یا به آن چکاوک و سینه سرخ زیبا که می خواند آواز عشق را !

یا در آن ماهی  نقره ای چشمه بالا !

یا در آن گلهای سر بر آسمان برده شقایق، لاله، نیلوفر و نرگس ! پس خدا در چه می بینم؟

می دانی؟

لحظه ای به این اندیشیدم که درختان سر به فلک کشیده پاییز، جویبار، کوچه های روستا،

چوپان وعشق،

چکاوک، سینه سرخ

و تمامی گلهای سر به آسمان برده و سر به زمین آورده

همه و همه بهانه ای هستند؛

که خدا را در قلب کوچک خود نظاره گر باشیم.

خدا را در قلب کوچک خود،

درعشق،

در ذره ذره ی وجودی که از آن اوست

نظاره کنیم و بس

درخت ها به من می نگرند.

من به آسمان لاجوردی.

برگ ها می ریزند. 

باز به پهنای آسمان می نگرم.

پایم را روی برگ های خشک زرد شده می گذارم،

باز سرم بالا آنها را می نگرم.

زیرا می دانم برگها بهانه ای هستند،

برای به پرواز در نیامدن من، در آسمان 

بوییدن گل بوته هایش،

لمس کردن ماه و ستارگانش،

گرفتن و بوییدن گل آفتابگردان آسمان،

چادر سیاهش را بوییدن و لمس کردن.

آه..... به راستی،

برگها مرا غرق تماشای خود می کنند؛

تا از آسمان وجود حقیقت دور شوم.

چشمهایت را باز کن زمین را مه فرا گرفته

دریا را مه فرا گرفته

دیگر ردی بر شنهای ساحل نیست

برگها بی صدا می میرند

وخود را در شن های ساحل غرق می کنند

برگ ها می میرند نه در جنگل های تو در تو

با تک روزنه هایی از خور شید

خود را به ساحل دریا می افکنند

می دانی چرا ؟!!!!

گنگ و نامفهوم است

ولی برگ ها می میرند بی صدا.

خورشید، سر باز می زند، از طلوع کردن

چشم هایت را باز کن می بینی که تنها مهتاب زمین را

می نگرد خورشید و ستارگان ترد شده اند

مهتاب هم اگر نقره فام نبود ،

تاریکی را چون رویای شبانه کودکی در هم نمی آمیخت.

آنگاه بود که او هم ترد می شد .

ولی باشد

باشد ، تو چشم هایت را باز کن

شاید در میان رنگ نقره ای ماه فریاد برگها را شنید

و توانست وجودی را با خورشید آمیخت

آن هنگام است که فریاد برگها را می شنوی 

و مهم نیست که خورشید را از زمین رانده اند

در آن هنگام تو خورشیدی در وجود خود داری

همین بس است.

صدای قطرات باران را در میان حصاری شنیدم.

صدای پرنده ای از دلی؛

وصدای او را در قلبم،

در ذهنم،

در وجودم یافتم .

پس برای اینکه او را یابم

باید جستجو گر خوبی باشم.

پس از خود شروع کردم،

کاویدن و رها شدن را؛

چرا که برای اولین بار صدایش را در قلبم شنیدم

پس می توانستم او را در قلبم بیابم

و زمانی که در آسمان هفتم جای گرفتم و رنگ ها را دانستم

و صدا ها را شنیدم، در آن هنگام که آزاد و رها بودم

دیگر درآن لحظه صدای او طنین انداز وجودم شده بود.

پس برای یافتن او جستجو را از خود، و در خود شروع کردم .

چرا که او در ذره ذره من است

و ذره ذره ی من سرشار از عشق او.

با چه جان می گیری؟

گلی با آبی خنک، بیا بان با خنکای شب و نسیم صبح با خورشید

ستارگان با مهتاب ،آسمان با ابر، ابر با آب،

آب از زمین جاری می شود و جان می گیرد

و زمین از من وتو، ومن و تو...

من وتو از چه جان می گیریم؟

من که با باد جان می گیرم

با خط های بنفش دفترم

با ملودی ای که مرا از وجود سنگینم دور می کند

با صدای آب و باد و باران ؛ برگ و بهار و تابستان

با پائیز که به رنگ من است و زمستان جان می گیرم

راستی تا به حال فکر کرده بودی با چه جان می گیری؟

حال کمی فکر کن، فکرکن با چه جان می گیری؟

راستی من با گرفتن دست های پدرم و بو سه مادرم جان می گیرم

با دیدن ابرهای بهاری

و با دیدن هر چه که مرا دور کند از وجود سرد وخاکیم  جان می گیرم

جان می گیرم ... جان می گیرم تا، تا، تا جان دهم.